Mobilna elektrownia wodorowa

Kluczowym wyzwaniem projektu jest opracowanie trwałych i niedrogich materiałów elektrodowych, które nie będą oparte na rzadkich czy toksycznych pierwiastkach. Zespół badawczy planuje wykorzystać cynk, miedź, cynę oraz ceramikę, a także stworzyć nową membranę polimerową (BPS), która poprawi czystość i wydajność procesu elektrolizy. Celem technologicznym jest osiągnięcie sprawności konwersji energii słonecznej na wodór (STH) powyżej 25%, co stanowi ambitny, ale realny kierunek rozwoju w dziedzinie fotoelektrochemii.

Projekt PECZIB otrzymał finansowanie z europejskiej sieci M-ERA.NET i jest realizowany przez konsorcjum naukowców z Centrum NanoBioMedycznego UAM, Uniwersytetu Ekonomicznego i Technologicznego TOBB w Turcji, Narodowego Instytutu Badań i Rozwoju Technologii Izotopowych i Molekularnych w Rumunii oraz Uniwersytetu Sabanci. Inicjatywa wyszła od dr. Mykoly Pavlenki, który po obronie doktoratu poświęconego nanomateriałom do rozszczepiania wody, zaprosił do współpracy ekspertów z dziedziny fotowoltaiki i materiałoznawstwa.

Zespół badawczy pracuje nad fotoelektrodami, które będą pochłaniać światło i generować fotoprąd zasilający reakcję rozszczepienia wody. Dzięki zastosowaniu materiałów takich jak MOF, dwutlenek manganu i MAXene, możliwe będzie zwiększenie wydajności baterii i eliminacja problemów takich jak tworzenie się dendrytów. Co istotne, urządzenie ma wykorzystywać nie tylko światło UV, ale również widzialne i podczerwone, co pozwoli na efektywną pracę nawet przy niższym nasłonecznieniu.

Projekt znajduje się obecnie na poziomie TRL 2, a celem jest osiągnięcie poziomu TRL 4–5, czyli stworzenie działającego prototypu laboratoryjnego. Partnerzy planują opatentowanie technologii i jej komercjalizację w formie modułów wodorowych, które mogą służyć jako mobilne elektrownie w miejscach trudno dostępnych dla sieci energetycznej, w gospodarstwach rolnych, strefach kryzysowych czy systemach magazynowania energii.

Największą zaletą systemu PECZIB jest jego mobilność i odporność na awarie. W przeciwieństwie do dużych elektrowni, które wymagają lat budowy i są podatne na zakłócenia, modułowe źródła energii można szybko instalować, wymieniać i dostosowywać do lokalnych potrzeb. Wodór produkowany w ten sposób może zasilać pojazdy, ogniwa paliwowe, przemysł chemiczny, elektronikę użytkową, czujniki, medycynę i systemy internetu rzeczy.

Projekt PECZIB to przykład, jak interdyscyplinarna współpraca i innowacyjne podejście do materiałów mogą przyczynić się do rozwoju technologii wodorowych, zgodnych z celami dekarbonizacji i zielonej gospodarki Unii Europejskiej. To także dowód, że przyszłość energetyki może być nie tylko czysta, ale również elastyczna, dostępna i lokalna.

Źródło i dodatkowe informacje: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Obraz: wygenerowany przez AI.

30 października 2025 r.